Strefy niskiej emisji
Wyznaczone na mapie strefy miejskie, do których najbardziej zanieczyszczające pojazdy nie mogą wjechać albo muszą za wjazd zapłacić. Dzięki temu spada poziom dwutlenku azotu i drobnych pyłów tam, gdzie ludzie mieszkają i chodzą. W miastach europejskich działa już ponad 320 takich stref, a miasta w innych częściach świata wprowadzają te same zasady, by zachęcić do czystszych pojazdów, transportu publicznego, chodzenia i jazdy na rowerze.
Średnie roczne stężenie dwutlenku azotu na stacjach, które weszły do raportu. To dane mapy 4 w opracowaniu „Stan jakości powietrza w Europie w 2024 r.”. Panel oznaczony 2022 ma 3 597 stacji: 833 o stężeniu nie wyższym niż 10 mikrogramów na metr sześcienny, 2 659 powyżej 10 i do 40 włącznie oraz 105 powyżej 40. Panel oznaczony 2023 ma 3 477 stacji: 952, 2 440 i 85 w tych samych klasach. Ramka biegnie od 25 stopni długości zachodniej do 45 stopni długości wschodniej i od 34 do 72 stopni szerokości północnej, więc stacje poza tą ramką nie są narysowane. Linia brzegowa pochodzi z Natural Earth.
- Nie wyżej niż 10 mikrogramów na metr sześcienny
- Powyżej 10 i do 40 włącznie
- Powyżej 40
Mapa przerysowana z rocznych statystyk sprawozdawczości o jakości powietrza Europejskiej Agencji Środowiska, czyli z pomiarów stojących za mapą 4 w opracowaniu „Stan jakości powietrza w Europie w 2024 r.”. Linia brzegowa: Natural Earth, domena publiczna. ( CC BY 4.0 )
Czym to jest
W strefie niskiej emisji obowiązują ograniczenia dla najbardziej zanieczyszczających pojazdów. Zwykle pojazdy o wyższej emisji nie mogą do niej wjechać, a w niektórych strefach płacą za wjazd więcej. W Europie o wjeździe decyduje norma emisji spalin Euro, którą spełnia pojazd. Większość stref obejmuje autobusy miejskie, autokary i ciężarówki, niektóre także furgonetki, samochody osobowe i motocykle, a większość działa całą dobę przez cały rok.
Dlaczego to ważne
Według Europejskiej Agencji Środowiska głównym źródłem dwutlenku azotu jest transport drogowy, który emituje go nisko nad ziemią w gęsto zaludnionych miejscach, a 96% mieszkańców miast w Unii Europejskiej jest narażonych na stężenia drobnych pyłów do 2,5 mikrometra powyżej wytycznych Światowej Organizacji Zdrowia. Międzynarodowa Rada ds. Czystego Transportu liczy w miastach europejskich ponad 320 stref niskiej emisji i przytacza badania, według których takie strefy ograniczyły emisję dwutlenku azotu z ruchu drogowego nawet o 46%.
Jak to czytać
Strefa działa tak dobrze, jak jej zasady i kontrole. Miasta potrzebują danych o tym, jakie pojazdy naprawdę jeżdżą po ich ulicach, oraz kamer odczytujących tablice rejestracyjne, by egzekwować zasady wjazdu. Międzynarodowa Rada ds. Czystego Transportu podkreśla też, że dobry transport publiczny, chodzenie i jazda na rowerze pomagają ludziom zrezygnować z zanieczyszczających pojazdów. Coraz więcej miast zaostrza zasady do stref zeroemisyjnych, do których mogą wjeżdżać tylko pojazdy elektryczne na baterie lub z wodorowymi ogniwami paliwowymi.
Ograniczenia
Potrzebne są dane o pojazdach, sprawiedliwe zwolnienia oraz kamery lub kontrole. Strefa istniejąca tylko na papierze, bez kontroli, niewiele zmienia w powietrzu przy drodze.
Źródła
Linki służą weryfikacji. Artykuł zostaje na Fix Planet.