Agroleśnictwo
Wycinanie drzew z upraw i pastwisk zostawia glebę, cień i paszę cieńszymi. FAO traktuje agroleśnictwo jako drzewa świadomie łączone z uprawami i zwierzętami.
Zdjęcie: Savanna Institute, alley cropping beside the Wisconsin River, Savanna Institute farm, 2024 ( CC BY-SA 4.0 )
Czym jest
Agroleśnictwo to zbiorcza nazwa systemów użytkowania ziemi, w których wieloletnie drzewiaste: drzewa, krzewy, palmy, bambusy: są świadomie uprawiane z uprawami rolnymi i/albo zwierzętami, w przestrzeni albo w czasie, tak że części na siebie działają. Przegląd FAO to definicja tej strony. Wycinanie drzew z upraw i pastwisk zostawia glebę, cień i paszę cieńszymi. Gospodarstwa wtedy mocniej opierają się na nawozie, nawadnianiu i paszy z zewnątrz. Wracanie drzew do gospodarstwa to praktyka; to nie offset leśny i nie hasło szkółki.
FAO nazywa trzy główne typy. Systemy agrisilwikulturowe łączą drzewa i uprawy: uprawy alejkowe, ogrody przydomowe. Systemy silwopastoralne łączą drzewa i wypas, także na pastwiskach. Systemy agrosilwopastoralne łączą drzewa, zwierzęta i uprawy. Te trzy typy to mapa tej karty. Kawa i kakao w cieniu siedzą w rodzinie agrisilwikulturowej jako towar pod okapem, ale mają własną stronę encyklopedii: normy Smithsonian Bird Friendly, badania Meksyku i Gwatemali. Ta karta to szersza rodzina FAO, w tym systemy, w których nie ma kawy.
Jak to działa
Projekt jest lokalny. Gatunki, rozstaw i kolejność muszą pasować do klimatu, gospodarstwa i rynku. Uprawa alejkowa stawia rzędy drzew między pasami uprawy jednorocznej. Ogród przydomowy układa owoce, drewno i warzywa na małej działce. Silwopastoraż trzyma trawę i żer pod piętrem drzew, żeby zwierzęta miały cień, a drzewa drugi produkt. FAQ FAO i moduł agroleśnictwa w skrzynce SFM traktują te układy jako zwykłą praktykę wiejską, która wciąż potrzebuje interdyscyplinarnej rady: złe drzewo na polu to konkurencja, nie usługa.
Prawo i czas są częścią metody. Drzewa, które ktoś inny spasie albo zetnie, nikt nie będzie pielęgnował. Rząd sadzonek, którego nigdy się nie przycina i nie chroni, to nie system. FAO podkreśla, że agroleśnictwo trzeba kroić pod rolnika i miejsce. Ta encyklopedia nie wymyśla globalnego plonu ani współczynnika węgla. Opisuje trzy typy systemów i nazwany przykład poniżej.
Gdzie już działa
FAO mówi, że agroleśnictwo jest istotną cechą rolnictwa we wszystkich regionach, częstsze w Azji Południowo-Wschodniej, Ameryce Środkowej i Południowej, i szacuje, że około 78 procent globalnej powierzchni pod agroleśnictwem jest w tropikach, a około 22 procent w strefie umiarkowanej. To liczby przeglądu FAO, nie spis Fix Planet. Umiarkowana uprawa alejkowa: farma nad rzeką Wisconsin na zdjęciu karty jest tą klasą działki: to ta sama rodzina w innym klimacie.
Nazwany tradycyjny system w własnym artykule FAO to amazońska chakra prowincji Napo w Ekwadorze: wielopiętrowy system agroleśny prowadzony przez wspólnoty rdzenne, uznany w pracy FAO nad GIAHS. Używajcie tego artykułu FAO, nie martwej ścieżki GIAHS strony trzeciej. Chakra to nie posiadłość kawy cieniowanej i nie wiatrochron Wielkich Równin. To drzewa, uprawy i zarządzanie wspólnotowe w amazońskim Ekwadorze: jeden udokumentowany przypadek szerszej rodziny.
Ograniczenia
Rząd sadzonek to nie offset leśny. Agroleśnictwo nie odtwarza lasu pierwotnego i nie zatrzymuje frontu, jeśli następny hektar wciąż jest tańszy do wycięcia niż do pielęgnacji. Drzewa konkurują z uprawami o światło i wodę, gdy projekt jest zły. Zwierzęta bez pasterza zjedzą przyszły okap.
Nie łączcie tej karty z kawą i kakao w cieniu. Te systemy to jedna praktyka agrisilwikulturowa ze standardem ptasim Smithsonian; ta karta to trzy typy FAO plus chakra Napo. Nie wklejajcie tu liczb leśnictwa wspólnotowego Meksyku albo Tanzanii. Traktujcie agroleśnictwo jako drzewa z gospodarstwami: aleja, pastwisko, ogród, chakra: nie jako drugą stronę Bird Friendly i nie jako inwentaryzację lasu sadzonego.