Albatros wędrowny w locie nisko nad ciemnoniebieską wodą na wschód od półwyspu Tasman, Tasmania, Australia.
Zdjęcie: JJ Harrison, za pośrednictwem Wikimedia Commons, licencja Creative Commons Uznanie autorstwa na tych samych warunkach 3.0. Strona pliku: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Diomedea_exulans_in_flight_-_SE_Tasmania.jpg
Czym to jest
Albatros wędrowny (Diomedea exulans), nazywany czasem albatrosem śnieżnym, jest bardzo dużym ptakiem morskim Oceanu Południowego. Rozmnaża się co drugi rok, a cykl lęgowy trwa nieco ponad rok. Jaja są składane w ciągu około pięciu tygodni w grudniu i styczniu, a pisklęta wykluwają się głównie w marcu, po 78 i 79 dniach wysiadywania. Na Georgii Południowej większość piskląt opuszcza gniazdo w grudniu, po 278 dniach spędzonych w gnieździe.
Zasięg
Albatrosy wędrowne gniazdują na francuskich wyspach Crozeta i Kerguelena, na należących do Republiki Południowej Afryki Wyspach Księcia Edwarda (w tym na wyspie Marion), na australijskiej wyspie Macquarie i na Georgii Południowej. Według danych przekazanych w 2007 roku to około 8050 par lęgowych rocznie. Trzy grupy wysp Oceanu Indyjskiego, Wyspy Księcia Edwarda, Crozeta i Kerguelena, skupiają około 82 procent światowej populacji, a same Wyspy Księcia Edwarda około 3580 par, czyli 44 procent. Na wyspie Macquarie jest tylko od 5 do 10 par rocznie. Wszystkie miejsca lęgowe są chronione prawnie, a dostęp do nich jest ograniczony.
Co się stało
Około 8050 par to o 5 procent mniej niż 8500 par w 1998 roku, które uznawano za odpowiadające około 28 000 dorosłych osobników i łącznej liczebności 55 000. Wszystkie populacje w pewnym momencie ostatnich 25 lat zmalały, a populacja Georgii Południowej maleje nieprzerwanie. Przeżywalność dorosłych ptaków na Georgii Południowej jest najniższa ze wszystkich miejsc lęgowych i wynosi 92,6 procent wobec 94 procent w latach od 1972 do 1985. Ocena wiąże ten spadek z rozwojem połowów długoliniowych nastawionych na inne gatunki niż tuńczyk w połowie i pod koniec lat 1990. Populacje na Crozeta, Kerguelena i Wyspach Księcia Edwarda w ostatnim czasie wzrosły.
Stan obecny
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody uznaje albatrosa wędrownego za gatunek narażony od 2000 roku, a gatunek znajduje się w załączniku 1 Porozumienia w sprawie ochrony albatrosów i petreli. Strona gatunków tego porozumienia nadal podaje status jako narażony. Podane wyżej dane o liczebności są najnowszymi w ocenie, która opiera się na danych przekazanych w 2007 roku.
Rola człowieka
Ocena wzywa do ustalenia, które obszary oceanu pokrywają się z rybołówstwem tam, gdzie nie ma jeszcze skutecznych środków przeciw przypadkowym połowom ani programów obserwatorów. Trzyletni program śledzenia satelitarnego młodych i niedojrzałych ptaków rozpoczął się w 2007 roku, aby pokazać, gdzie spotykają one floty rybackie. Ptaki z Wysp Księcia Edwarda i Crozeta nakładają się na przykład z intensywnymi połowami tuńczyka linami długimi na południe od Republiki Południowej Afryki, gdzie wskaźniki przypadkowych połowów są wysokie.
Źródła
- Porozumienie w sprawie ochrony albatrosów i petreli: ocena gatunku albatros wędrowny, Diomedea exulans, dokument (Agreement on the Conservation of Albatrosses and Petrels: Wandering Albatross Diomedea exulans species assessment)
- Porozumienie w sprawie ochrony albatrosów i petreli: oceny gatunków (Agreement on the Conservation of Albatrosses and Petrels: ACAP species assessments)
- BirdLife International DataZone: karta gatunku albatros śnieżny, Diomedea exulans (BirdLife International DataZone: Snowy Albatross Diomedea exulans factsheet)