← Terraformowanie · Woda i przerzuty
Schemat Bradfielda
Plan z lat 30. XX wieku: przepompować wodę z wilgotnych tropików w suche wnętrze Australii. Nigdy go nie zbudowano. Współczesna hydrologia nadal mówi, że wody jest mniej, a rachunek większy, niż w marzeniu.
Jurysdykcja: Australia (Queensland / baseny śródlądowe)
Lata / status: Zaproponowany 1938 (zrewidowany 1941-42). Nie zbudowany. Ponownie oceniony przez CSIRO dla National Water Grid Authority (raporty 2021).
Plan
Inżynier J. J. C. Bradfield zaproponował zapory, tunele i kanały, by brać wodę powodziową z rzek północnego Queensland (w tym Tully, Herbert i Burdekin) przez Great Dividing Range do zlewni śródlądowych takich jak system Thomson-Barcoo / Cooper Creek. Polityczna obietnica to farmy odporne na suszę w głębi lądu i, w niektórych wersjach, więcej deszczu w interiorze. Bradfield oszacował koszt z 1941 na do £40 milionów: liczbę, którą późniejsze recenzje uznały za silne niedoszacowanie.
Budowa / status
Nie zbudowano niczego, co odpowiadałoby historycznemu schematowi. W tych samych zlewniach stoi zwykła queenslandzka infrastruktura wodna; to nie transbasenowy kanał Bradfielda. Idea wraca w suchych latach. Studium biurkowe CSIRO schematu z 1938 i wariantu Hell's Gates z 1942 uznało oba za technicznie wykonalne na papierze.
Co poszło nie tak, albo zadziałało tylko częściowo
CSIRO stwierdziło, że maksymalna objętość, którą da się fizycznie przerzucić, jest mniejsza niż połowa tego, co twierdził Bradfield, i że koszty retencji i przerzutu nigdy nie zwrócą się z przychodu z plonów nawet przy optymistycznych założeniach. Meteorologiczny komitet Queensland już w 1945 powiedział, że spodziewany wzrost opadów „nie da się uzasadnić”. Recenzja z 1947 znalazła zawyżenie dostawy wody o około 250 procent. Przerzut międzyzlewniowy zamieniłby efemeryczne rzeki śródlądowe w stałe, faworyzując gatunki ogólne i inwazyjne, i przeniósłby wodę od jednej społeczności do drugiej.
Wnioski
Kanał to nie klimat. Polityka suszy ożywia megaprojekty, które hydrologia i ekonomia rolna już odrzuciły. Jeśli celem jest woda w interiorze, własna rekomendacja CSIRO to mniejsze inwestycje bliżej miejsca, gdzie woda spada: nie rura w skali kontynentu.
Źródła
Strony CSIRO Bradfield Scheme Assessment i podsumowanie historycznego schematu z 2021 dla National Water Grid Authority; plik faktów ABC News 2019 o powtarzanych oficjalnych odrzuceniach.