Destylator słoneczny / bierne odsalanie
Destylator słoneczny odparowuje wodę słoną pod przezroczystą pokrywą i skrapla parę jako słodką. Urządzenie MIT i Shanghai Jiao Tong z 2020 roku to prototyp badawczy, nie zakład miejski.
Czym jest
Destylator słoneczny odparowuje wodę słoną pod przezroczystą pokrywą i skrapla parę jako słodką: stara, małoskalowa metoda. Nadbrzeżne i wyspiarskie gospodarstwa mogą mieć wodę morską i słońce, ale nie prąd dla zakładu odwróconej osmozy. Wożenie albo gotowanie wody to codzienny zapasowy plan.
Strona USGS o odsalaniu bierze przenośny dmuchany destylator słoneczny jako obraz dydaktyczny: parowanie i skraplanie, ten sam proces co deszcz. Destylacja to jedno z najstarszych oczyszczań wody. To nie odwrócona osmoza. Potrzeba słońca i powierzchni. Nie potrzeba pompy wysokiego ciśnienia.
Jak to działa
Słońce grzeje ciemną tacę ze słoną wodą. Para unosi się, uderza w chłodniejszą przezroczystą pokrywę, skrapla się i spływa do rynny. Prosty destylator jamowy: folia nad dołem z kubkiem pośrodku: to wersja przetrwania, którą USGS też opisuje. Plon idzie za słońcem i powierzchnią parownika.
W 2020 roku MIT i Shanghai Jiao Tong University pokazały wielostopniowy bierny destylator na dachu MIT, który ponownie używał ciepła skraplania między warstwami. MIT News (6-7 lutego 2020) opisał dziesięciostopniowy demonstrator, który dał 5,78 litra na metr kwadratowy powierzchni zbierającej: ponad 1,5 galona na godzinę na metr kwadratowy w równoważnej stawce zespołu, i wodę przekraczającą miejskie normy pitne. Artykuł jest w Energy & Environmental Science. Ta praca to prototyp badawczy, nie zakład miejski.
Gdzie już działa
Proste destylatory pojawiają się na łodziach, w zestawach przetrwania i jako doświadczenia domowe albo wiejskie tam, gdzie spotykają się słońce i słona woda, a sieci nie ma. USGS uczy metody jako destylacji, którą każdy potrafi sobie wyobrazić. Dachowy destylator z Kairu na zdjęciu karty to ta codzienna klasa urządzenia: skrzynka i pokrywa: nie stos MIT.
Destylator MIT-SJTU z 2020 roku testowano na dachu budynku MIT. W zespole byli badacze Shanghai Jiao Tong University. Opisali możliwą konfigurację pływającą albo domową i oszacowali, że około jednego metra kwadratowego mogłoby pokryć dzienne zapotrzebowanie pitne jednej osoby w ich ramie. To szacunek laboratoryjny, nie kontrakt miejski.
Granice: czego to nie naprawia
Plon destylatora idzie za słońcem i powierzchnią; nie zastępuje odsalania membranowego dla miasta. Noc, chmura i mały dach znaczą małą butelkę. Miejski zakład odwróconej osmozy to inna maszyna: ciśnienie, membrany, wyloty solanki i megawatowe pompy. Nie reklamujcie dachowego prototypu jako Perth albo Carlsbad.
Destylatory nie są komunalne. Nie nawadniają gospodarstwa. Sól i kamień i tak zbierają się w wielu konstrukcjach tacowych; zespół MIT twierdził, że ich układ knota może zrzucać sól w nocy: to twierdzenie badawcze do śledzenia, nie skończony produkt. Traktujcie destylator słoneczny jako pozasieciową wodę pitną pod czystym niebem: nie jako zamiennik zakładu odsalania.
Źródła
Linki służą weryfikacji. Artykuł zostaje na Fix Planet.