Lasy listownic
Jak zmieniały się lasy listownic (kelpów) w 1 138 monitorowanych miejscach od 1952 do 2015 roku. Globalna synteza z 2016 roku wykazała niewielki średni spadek: spadki w 38 procentach ekoregionów z danymi, wzrosty w 27 procentach i brak wykrywalnej zmiany w 35 procentach.
Zaobserwowane zmiany · od 1952 do 2015
Udziały ekoregionów z danymi w globalnej syntezie zmian kelpów z 2016 roku. Czytając od lewego górnego rogu, 38 pomarańczowych kwadratów oznacza spadek, 35 szarych kwadratów brak wykrywalnej zmiany, a 27 zielonych kwadratów wzrost. Każdy kwadrat to jeden procent.
Wykres Fix Planet na podstawie procentów podanych przez Krumhansl i in., 2016, Proceedings of the National Academy of Sciences 113 (48), strony od 13785 do 13790; artykuł jest dostępny do czytania w ramach opcji otwartego dostępu czasopisma. Użyto tylko opublikowanych procentów, a artykuł nie podaje licencji na dane: https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5137772/
Czym to jest
Listownice, czyli kelpy, to duże brunatnice z rzędu Laminariales. Tworzą podwodne lasy wzdłuż wybrzeży wszystkich kontynentów poza Antarktydą i występują w 43 procentach morskich ekoregionów świata; tak nazywa się obszary oceanu o odrębnym zestawie gatunków i warunków. W 2016 roku Krumhansl i współautorzy opublikowali globalną syntezę zmian kelpów, zebraną z zapisów z 1 138 miejsc z lat od 1952 do 2015.
Dlaczego to ważne
Lasy listownic wspierają zróżnicowane i produktywne zbiorowiska wzdłuż wybrzeży stref umiarkowanych i arktycznych, a same glony szybko reagują na środowisko, więc służą jako wczesny sygnał zmian. Synteza wykazała niewielki średni spadek, chwilowe tempo zmiany 0,018 rocznie, czyli utratę około 1,8 procent rocznie, przy różnicach regionalnych znacznie większych niż ta średnia. Wśród ekoregionów z wystarczającymi danymi w 38 procentach widać spadki, w 27 procentach wzrosty, a w 35 procentach nie wykryto wyraźnej zmiany.
Jak to czytać
Razem 100 kwadratów przedstawia ekoregiony z danymi. Czytając od lewego górnego rogu, 38 pomarańczowych kwadratów to ekoregiony ze spadkiem, 35 szarych kwadratów to ekoregiony bez wykrywalnej zmiany, a 27 zielonych kwadratów to ekoregiony ze wzrostem. Roczne tempa w ekoregionach ze spadkiem wahały się od 0,015 do 0,18, a w ekoregionach ze wzrostem od 0,015 do 0,11.
Ograniczenia
Szeregi czasowe istnieją tylko tam, gdzie badacze monitorowali kelp, a praca zwraca uwagę na niepewność w niektórych regionach z powodu słabego pokrycia danymi w przestrzeni i w czasie. Wśród 35 procent ekoregionów bez wykrywalnej zmiany mogą być miejsca, gdzie skąpe dane ukrywają trend. Praca wiąże spadki z ocieplaniem się wody, na przykład w Zatoce Maine, i z utratą drapieżników żerujących na jeżowcach z powodu ich połowów, a wzrosty z udanym lokalnym zarządzaniem, na przykład przy zachodnim wybrzeżu wyspy Vancouver i w Zatoce Południowokalifornijskiej. Średnia ukrywa tę różnorodność, więc pojedynczy las może iść zupełnie inną drogą.
Źródła
- Krumhansl i in.: „Globalne wzorce zmian lasów kelpowych w ostatnim półwieczu” („Proceedings of the National Academy of Sciences”, 2016, pełny tekst) (Krumhansl and others: Global patterns of kelp forest change over the past half-century (Proceedings of the National Academy of Sciences, 2016, full text)) : https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5137772/