Czym jest
Gnu pręgowane to pasąca się antylopa wschodnich i południowoafrykańskich sawann, IUCN: najmniejszej troski. Populacja Serengeti-Mara jest tą sławną wędrowną; inne populacje ruszają się mniej albo wcale. UNESCO wpisuje Park Narodowy Serengeti między innymi za ten sezonowy ruch.
Trasa
W zwykłym roku wielkie stado Serengeti cieli się na południowych krótkich trawach w porze deszczowej, potem idzie na zachód i północ, gdy te równiny wysychają, przekracza do kenijskiej Masai Mara w porze suchej i wraca na południe, gdy deszcze wracają. Przeprawy rzeczne na Marze są wąskim gardłem tej pętli, nie osobną migracją.
Dlaczego: czynniki
Holdo, Holt & Fryxell (2009) oraz starsze prace Sinclair-Mduma o Serengeti traktują pętlę jako sprzężenie opadu, azotu trawy i zagęszczenia pasących się. Zwierzęta idą za nową, pożywną trawą i wodą powierzchniową. Drapieżniki idą za pasącymi się. To zegar zasobów, nie korytarz epoki lodowej.
Kiedy
Wycielenie na południowych równinach w porze deszczowej (mniej więcej styczeń-marzec w wielu latach); obecność pory suchej na północy (środek roku). Dokładne tygodnie przesuwają się z deszczem. Turystyczne kalendarze „Wielkiej Migracji” traktuj jako przybliżenia.
Co się zmienia
Ogrodzenia, farmy i drogi mogą przeciąć pętlę, która działa tylko wtedy, gdy równiny zostają połączone. Lata suszy już zabijają cielęta. System Serengeti-Mara jest wciąż duży; ten sam gatunek gdzie indziej został zredukowany do osiadłych fragmentów. Ten kontrast jest punktem ochrony.
Źródła
Wpis UNESCO Serengeti; Holdo et al. 2009 dla mechanizmu deszcz-trawa; IUCN: najmniejszej troski dla gatunku. Wielkość stada jest rzędu miliona plus w tym ekosystemie i jest liczona, nie zgadywana tu jako slogan.