Konwencja rotterdamska
Globalny traktat, który czyni wiążącą uprzednią zgodę po uzyskaniu informacji dla wymienionych niebezpiecznych chemikaliów i pestycydów w handlu międzynarodowym. Strony przywozu decydują, czy dopuścić przesyłkę, a Strony wywozu muszą tę decyzję respektować. Zbiór Traktatów Organizacji Narodów Zjednoczonych wymienia 169 Stron.
Nazwa oficjalna: Konwencja rotterdamska w sprawie procedury uprzedniej zgody po uzyskaniu informacji w odniesieniu do niektórych niebezpiecznych chemikaliów i pestycydów w handlu międzynarodowym
Cytat: Konwencja rotterdamska w sprawie procedury uprzedniej zgody po uzyskaniu informacji w odniesieniu do niektórych niebezpiecznych chemikaliów i pestycydów w handlu międzynarodowym; przyjęta w Rotterdamie 10 września 1998; weszła w życie 24 lutego 2004
Rok / status: Przyjęta w Rotterdamie 10 września 1998. Weszła w życie 24 lutego 2004.
Co robi
Konwencja rotterdamska ustanawia prawnie wiążące obowiązki w ramach procedury uprzedniej zgody po uzyskaniu informacji dla niektórych niebezpiecznych chemikaliów i pestycydów w handlu międzynarodowym. Przyjęto ją w Rotterdamie w Niderlandach 10 września 1998 r.; weszła w życie 24 lutego 2004 r. Oparła się na dobrowolnej procedurze uprzedniej zgody, którą w 1989 r. zapoczątkowali Program Narodów Zjednoczonych do spraw Ochrony Środowiska oraz Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa; ta dobrowolna procedura zakończyła się 24 lutego 2006 r. Obie organizacje wspólnie wspierają sekretariat.
Gdzie obowiązuje / status
Wpis do załącznika III zwykle wymaga powiadomień o ostatecznych działaniach regulacyjnych od Stron z dwóch różnych regionów albo wniosku w sprawie szczególnie niebezpiecznego preparatu pestycydowego od kraju rozwijającego się lub kraju o gospodarce w okresie transformacji. Odpowiedzi dotyczące przywozu muszą być neutralne handlowo: ta sama zasada obejmuje produkcję krajową na użytek krajowy i import. Zbiór Traktatów Organizacji Narodów Zjednoczonych (rozdział XXVII, nr 14) w stanie z 1 października 2026 r. wskazywał 72 sygnatariuszy i 169 Stron.
Udokumentowane korzyści albo zamierzony skutek
Państwa importujące pestycydy i chemikalia przemysłowe potrzebują jasnych informacji i realnego wyboru, zanim te substancje dotrą na miejsce. Gdy chemikalia trafią do załącznika III, rozsyła się dokument z wytycznymi do podjęcia decyzji, a każda Strona ma dziewięć miesięcy, by zezwolić na przywóz, odmówić go albo dopuścić go na określonych warunkach. Strony wywozu muszą zapewnić, by eksporterzy na ich terytorium respektowali te decyzje przywozowe. Konwencja wymaga też powiadomień o wywozie substancji zakazanych lub surowo ograniczonych w kraju oraz zasad oznakowania i kart charakterystyki przy zastosowaniach zawodowych.
Zastrzeżenia
Konwencja reguluje informacje i zgodę w handlu, a decyzje o produkcji pozostają w gestii prawa krajowego. Chemikalia nie trafiają do załącznika III, dopóki Konferencja Stron nie zgodzi się ich wpisać. Decyzje krajowe i zdolność egzekwowania odpowiedzi dotyczących przywozu bywają różne. Aktualną listę substancji i status Stron pokazują depozytariusz oraz oficjalna lista załącznika III.
Źródła
Przegląd sekretariatu, Zbiór Traktatów Organizacji Narodów Zjednoczonych i zdjęcie.
- Sekretariat Konwencji rotterdamskiej: przegląd (Secretariat of the Rotterdam Convention: Overview)
- Zbiór Traktatów Organizacji Narodów Zjednoczonych: Konwencja rotterdamska (rozdział XXVII, nr 14) (United Nations Treaty Collection: Rotterdam Convention)
- Wikimedia Commons: Zdjęcie lotnicze portu w Rotterdamie 2017 (1) (Aerial photograph of the port of Rotterdam in 2017 (1))
.jpg){kind=link}